We trainen met veel plezier

Slider

Hamont Belgie

De Vertrek dag

Hemelvaartsdag 2019 werd een iets andere dag dan alle voorgaande jaren voor een aantal Sportlusters. Deze Hemelvaart gingen zij naar Hamont in België om deel te nemen aan een groot internationaal toernooi. De reis naar Hamont verliep behoorlijk soepel, iets wat over de hele voorbereiding niet gezegd kon worden. Door nogal late en een ziekte afmelding, konden we uiteindelijk met 9 spelers afreizen. Gelukkig kon er een constructie worden bedacht met “toernooimoeder” Mariëlle. Zij zou dagelijks haar 2 zonen en een vriendje “invliegen” vanuit America. Door deze actie werd het toernooi gered, voor de overige 9. Met 12 aan een dergelijk toernooi starten is nogal krap, maar wel met het motto “Liever met 12 die graag willen, dan met 20 die geen zin hebben”. Nadat het veld in Hamont was verkend, konden we richting de slaapaccommodatie. In een heus patronaat (katholiek internaat) werd er overnacht. Al snel bleek dat deze “sobere” accommodatie genoeg te bieden had voor onze mannen. Er waren nl. verschillende kleine voetbal (gras) veldjes en een voetbalkooi, en dus was de kinderhand al snel gevuld. Ook de kennismaking met “andere voetbalculturen” was een leuke bijkomstigheid. Zo goed voorbereid als onze “toernooi buren” Be Fair uit Waddinxveen, waren wij niet. Met ruim 30 man aan begeleiding voor 4 teams, en dito uitrusting was het duidelijk dat zij dit vaker hadden gedaan. De gehele avond werd door de buren ook een en ander muzikaal omlijst. Als de muziek werd gedempt werd dat ruimschoots verbaal goed gemaakt.
Tussentijds gingen wij nog even lopend heen en weer naar het diner. Deze vond plaats in het plaatselijke theater. Na een wandeling van ruim 20 minuten kwamen we aan bij een bijna lege zaal. Gelukkig was het eten niet op en ik moet zeggen dat het beter smaakte dan wat men zou verwachten. Teruggekomen op het terrein van Campus Salvator ging we verder waar we gebleven waren, nl weer lekker voetballen. Omdat de boven(ooster)buren al om 22:00 volledig stilte wilden afdwingen op het gehele terrein en omstreken, werd er zelfs nog een schepje bovenop gedaan door Be Fair. Nadat na middernacht het vuur echt gedoofd werd, konden we onze slaapzakken gaan opzoeken. Het licht ging letterlijk uit, maar voordat de figuurlijke lampjes uitgingen was het zeker 1 uur later.

Dag 2
Een goede buur is beter dan een verre vriend, althans dat is wat men zegt. Echter werden wij door onze goede buren uit Waddinxveen om 05:45 al verwend, verrast en totaal ongevraagd met een geheel kosteloze wekservice voorzien van het nodige geschreeuw en muziek. In deze no escape situatie konden wij niets anders dan maar gewoon opstaan en langzaamaan richting het ontbijt gaan. Na een gedegen ontbijt gingen we naar de velden waar om 9 uur de 1e wedstrijd in planning stond. Deze zou zijn tegen onze goede vrienden uit Waddinxveen. Geheel traditiegetrouw deden zij hun naam eer aan, (klik hier voor een eerdere ontmoeting) door met de JO15-1 ingeschreven te zijn in de JO14 poule.
De wedstrijd werd op tijd gestart, en nogal snel was duidelijk wat de verhoudingen waren. Zonder echt heel veel slechter te voetballen, moesten we toch het onderspit op vooral het fysieke deel delven. De arbitrage liet hier en daar ook behoorlijke steken vallen m.b.t. de buitenspelregels. In de wissel van speelhelft tijd, nam ik even de moeite om het toch even aan de vrouwelijke scheidsrechter te ondervragen. Op de vraag “doen jullie wel aan buitenspel” was de repliek “Jazeker!”. Mijn wedervraag was daarna direct “Waarom fluit je dan niet als het buitenspel is”. Daarop counterde zij de vraag met “Ja ik twijfelde over de laatste goal, de 6-0!! Vervolgens vertelde ik haar dat er zeker 4 dik buitenspel waren, en of ze dan misschien wat meer moest meelopen. Daarop volstond het volledige gerechtvaardigde antwoord “Ik moet een beetje doseren, ik moet nog de hele dag fluiten he! Zo Sportief als het in de naam staat nam in deze veldwissel de coach van de tegenpartij het besluit om 2 jongens van 2 meter te vervangen door 2 van 1,75. Met een einduitslag van 9-0 waren de “buren” zeer content. Wedstrijd 2 was tegen de wellicht de leukste tegenstander op het toernooi rkvv Dem uit Beverwijk. Deze wedstrijd ging gelijk op en bij een 1-1 tussenstand (Mooie boogbal van Milan over de keeper) was er een messcherpe counter en konden de Beverwijkers de 2-1 aantekenen. Iets te geforceerd zoekend naar de verdiende gelijkmaker lieten we een paar tellen voor het eindsignaal de tegenstander nogmaals toeslaan. Enigszins teleurgesteld dropen we van het veld af.
Internationaal toernooi hoor ik u zeggen, dat klopt, want gelukkig konden we in wedstrijd 3 tegen de talenten van Semiprof club Vinding eindelijk internationaal gaan spelen. Deze “meneertjes” uit Denemarken deden aan scoreboard analyses. Omdat wij met ruime cijfers hadden verloren van Be Fair, en zij daartegen gelijkspeelden, zou dit dus een makkie voor ze worden, toch?
Aanvankelijk leek het ook echt die kant op te gaan. Maxim had er zijn handen vol aan. Af en toe onnavolgbaar hielden we stand en in de 2e helft konden wij een messcherpe counter plaatsen. Quinn liet weer zien een prima eindstation te zijn. Verrassend genoeg stonden we ineens op voorsprong. De “Vikingen” waren het even kwijt en dreigden zelfs tegen meerdere doelpunten tegen aan te lopen. Quinn, Sven, Milan en Maurits hadden met iets meer fortuin de score kunnen uitbouwen. Helaas viel deze niet.
Tot overmaat van ramp kreeg “rots in de branding” Timon in de “dying seconds” de bal ongelukkig tegen de hand in de 16 met de scheidsrechter op een meter afstand voor hem. De strafschop werd genadeloos binnen geschoten. Aftrappen hoefde niet meer. Met toch een gemengd gevoel stapten de roodwitten van het veld. De begeleiding was in ieder geval apetrots, wat duidelijk niet over de Deense collega’s gezegd kon worden. De dag werd besloten met bij de JO15-1 te gaan kijken en een beetje uitrusten. Na het diner (nu wel met de auto) weer terug op het terrein waar we weer heerlijk konden voetballen met zijn allen. Op een incident met een mysterieuze gebroken ruit na, verliep deze dag prima. Ook nogmaals de verontschuldigingen van Be Fair dat de organisatie ze verkeerd had ingedeeld, bla bla bla… Jeroen E heeft dat moeten missen want hij moest nog wel even heen en weer naar Woerden, om als penningmeester van de vereniging, het jaarverslag te presenteren op de ALV.

Dag 3
Ook vanmorgen weer heerlijk gewekt door de grote zwart witte wekker. Onder het motto van, wij moeten opstaan dan dus dan maar iedereen. Omdat we hadden besloten om niet op zondag maar op zaterdag terug te rijden, omdat Ajax die avond een zekere finale zou spelen, konden we gelijk starten om het lokaal leeg te ruimen. Om 7:30 zat alles weer in de auto’s, en op naar het ontbijt. Dit in tegenstelling tot onze buren die beduidend langer bezig waren. Tsja als je 4 koelkasten meeneemt moet je die ook weer inladen.
Helaas was er slecht nieuws vanuit het spelersfront. Mitchell kon helaas het toernooi niet voortzetten en daardoor waren we met de wedstrijden tegen de nr. 1 en 2 van de poule in het verschiet, gereduceerd tot 11 man. De wedstrijd tegen de latere toernooiwinnaar was er 1 die niet snel vergeten zou worden. Ook Russ Givry uit Franstalig België had de uitslagen bekeken en maakte dezelfde fout als de Denen de dag ervoor door met iets te veel arrogantie een wedstijd in te gaan. Helaas beschikten de in felgele tenues gestoken tegenstander over beduidend meer kwaliteit dan de Denen. Kans op kans werd er gecreëerd, en het was wachten op het doelpunt. Deze viel ook wel redelijk snel. Toen namen de Belgen behoorlijk wat gas terug. Het was wederom Quinn die goed oplette bij een terugspeelbal op de Belgische doelman. Die nam te veel tijd om de bal weer naar voren te schieten, zodat hij ertussen kon komen en brutaal de 1-1 tegen de touwen schoot. Dit was iets wat ze nog niet was overkomen. Een tegendoelpunt! Dit zou ze alleen in de finale overkomen. Helaas konden we het gelijkspel niet vasthouden tot de rust. In extremis schoot de spits de 2-1 achter Maxim. Dit was helaas de genadeklap voor de vermoeide 11. Na de korte rust liepen ze uit naar 7-1.
De laatste poulewedstrijd ging voor ons eigenlijk nergens over. Sparta Nijkerk was de tegenstander. En wat voor een. Omdat het voetballend niet zo lukte, en ze het doelpunt niet achter Maxim kregen, werd er iets steviger het duel gezocht door de Nijkerkers. Een donkerrode kaart na een schandalige elleboogstoot werd helaas niet gegeven. Gevolg was wel dat Joost niet verder kon. De warrig fluitende man in het zwart had blijkbaar ingezet op een oranje overwinning. Sparta kon makkelijk uitlopen naar 5-0. Verschillende keren werd buitenspel over het hoofd gezien. Quinn deed nog iets terug maar het mocht allemaal niet baten. Met 10 tegen 11 was het niet vol te houden in deze warmte. Toen ook Senne nog een behoorlijke tik kreeg en geen vrije trap, en we uiteindelijk met 9 man stonden werd er nog 3 x gescoord en de eindstand van 8-1 op het bord gezet. We zijn laatste gewonden in de poule, maar dat hadden we vooraf ook al een beetje verwacht.
We plaatsten ons dus voor de play-off 9 t/m 11. De 1e wedstrijd ging helaas verloren tegen de thuisploeg. Ook hier hadden ze 2 makkelijk gegeven strafschoppen en 1 duidelijke buitenspel goal voor nodig. Milan kon nog even zorgen voor een opleving maar het was niet genoeg. Met 4-1 verlies gingen we ons opladen voor de laatste wedstrijd om plek 10 t/m 11.
Het hoogtepunt was eigenlijk deze wedstrijd. Met een stukje onverzettelijk inzet en passie werd rkvv DEM nu wel bedwongen met 2 wereldgoals van invaller Sven. Het werd nog even spannend op het einde toen Maxim de bal vlak voor tijd toch uit ons doel moest halen. Gelukkig floot de scheidrechter voor het einde. De weinig uren slaap en de warmte hadden hun tol geëist van de spelers, maar doodmoe en gelukkig vielen ze elkaar in de armen. Deze overwinning smaakte heel zoet.
Na het ophalen van de medailles begon de terugreis naar Woerden. Rond etenstijd waren de meesten weer thuis en hebben die nacht lekker in hun eigen bed alvast gedroomd over waar volgend jaar de reis naar toe zal gaan!
Heren:
Jullie maken mij trots met het vertoonde spel tegen betere tegenstanders en de progressie die jullie aan het maken zijn. Ik heb van jullie genoten. Graag wil ik alle ouders bedanken voor hun steun in de afgelopen dagen in het bijzonder Mariëlle, Jeroen B, Jeroen E en Paul voor hun inzet om dit een onvergetelijke ervaring te maken voor deze spelers!